Миний хоёр зулзага,тэнгэр муухайрвал аль болох гэртээ байх санаатай.
<<Ээжээ өнөөдөр бороо орж байгаа юм чинь гэртээ Том Жерри үзээд байж байъяа л даа!?>>гээд л...
Эмээ нь намайг ажил хийж байхад ач,зээ хоёроо цэцэрлэгт өгч ,авдаг байсан юм.
Тэгээд их бороо,шуургатай өдөр бол,<<Өнөөдөр цэцэрлэгээс нь чөлөө авчихъяa!?>>гэнэ.
Нүд муутай хөгшин хүн ,тэнгэр муухай үед харуй бүрүйгээр байтугай өдрийн цагаар ч гэсэн жолоо барих хэцүү гэж бодоод,би ч гэсэн <<тэг,тэг,танд л хэцүү биш бол...>>гээд ажилдаа гарна.
Нөхөр бид 4 эмээгээсээ тусдаа амьдарч,би өөрөө хүүхдүүдээ өгч, авдаг болоод ирэхээр тэр болгон амруулаад байж бас чадахгүй болчихвоо.
Ихэнхдээ хагaс бүтэн сайнд эмээгийнх рүүгээ хонуутаар яваад өгдөг болохоор,заримдаа надтай өнгөрөөх цаг нь багасаад байх шиг санагдахаар,өрөвдөөд жирийн өдөр ч гэсэн амруулж үзнэ.
Гэтэл сүүлийн үед тэр болгон амрана гэдэг ер сайн эд биш юм шиг санагдах боллоо.
Юунд тэр вэ гэхээр,охин хүү 2ын амарсан яг тэр өдөр нь ангиараа гадуур зугаалгаар явсан байх ч юмуу,мужын том сонингийн зургийн уралдаанд анги нийтээрээ зураг зурж оролцсон байх ч юмуу,шинэ дуу шүлэг сурч,хайчилбар хийсэн байх ч юмуу,ямар нэг байдлаар яаж ийгээд олон үйл явдлаас хоцроод байгааг анзаарлаа.
Тэгээд бодлоо...
Энэ мэтээрээ бол бага сургуульд ороод,хичээл ном гээд бүх юмнаас хоцрох юм байна,
Тэнгэр, хангай юу ч болж байсан гэсэн аль болох хичээл номондоо таслахгүй явах ёстойг нь одооноос ойлгуулахгүй бол болохгүй юм байна.
Том болоод нэг л мэдэхэд хичээлээс чөлөө авах,амрах,таслахыг жирийн үзэгдэл шиг ойлгодог болчихвол хожим нь харамсаад барахгүй алдаа гаргах ч юм билүү?
Эх хүн юм бол ийм л үед хайр ,халыг зөв тохируулъяa! гэж бодлоо.
2сар гарсаар манай энүүгээр 3ч удаа цас ороод,овоо дараад авсан.
Өчигдөр өглөө ахиухан бороо бас шаагиад авсан.
Өглөөгүүр бороо арай намжаад,шиврээд ирэх үеэр хоёр хүүгээ эртхэн босгоод аажуухан давхисаар цэцэрлэгт хүрлээ.
Гэрээс гарахдаа манай 2 аль хэзээний иш нь нороод зэвэрчихсэн гүзээлзгэнэтэй хуучин зонтокоо(шүхэр)бүлаацалдсаар ,шатаар мацуулсаар цэцэрлэгийн хашаанд орж ирлээ.
Дэргэд нь ирсэн ангийн найзын ээж мэндэлж байхад мэдрэх ч ухаан алга.
Зонтокоо булаацалдсаар...
Би өөрийнхөө том зонткыг өгөвч,заавал гүзээлзгэнэтэйг нь авна гэнэ.
Эгч,дүү хоёр иймэрхүү маягтай өдөр бүр цэцэрлэгрүүгээ ирэх юмдаа.
Японы нэг алдарт шүлэгч (Нэр нь орж ирдэггүйээ)ингэж шүлэглэсэн байдаг.
Амэ ни мо макэзү ( Бороонд ч дийлдэшгүй)
Казэ ни мо макэзү (Салхинд ч дийлдэшгүй)
Энэ 2 минь тийм л хүмүүс болоосой,
Жинхэнэ Монгол хүн шиг...
<<Ээжээ өнөөдөр бороо орж байгаа юм чинь гэртээ Том Жерри үзээд байж байъяа л даа!?>>гээд л...
Эмээ нь намайг ажил хийж байхад ач,зээ хоёроо цэцэрлэгт өгч ,авдаг байсан юм.
Тэгээд их бороо,шуургатай өдөр бол,<<Өнөөдөр цэцэрлэгээс нь чөлөө авчихъяa!?>>гэнэ.
Нүд муутай хөгшин хүн ,тэнгэр муухай үед харуй бүрүйгээр байтугай өдрийн цагаар ч гэсэн жолоо барих хэцүү гэж бодоод,би ч гэсэн <<тэг,тэг,танд л хэцүү биш бол...>>гээд ажилдаа гарна.
Нөхөр бид 4 эмээгээсээ тусдаа амьдарч,би өөрөө хүүхдүүдээ өгч, авдаг болоод ирэхээр тэр болгон амруулаад байж бас чадахгүй болчихвоо.
Ихэнхдээ хагaс бүтэн сайнд эмээгийнх рүүгээ хонуутаар яваад өгдөг болохоор,заримдаа надтай өнгөрөөх цаг нь багасаад байх шиг санагдахаар,өрөвдөөд жирийн өдөр ч гэсэн амруулж үзнэ.
Гэтэл сүүлийн үед тэр болгон амрана гэдэг ер сайн эд биш юм шиг санагдах боллоо.
Юунд тэр вэ гэхээр,охин хүү 2ын амарсан яг тэр өдөр нь ангиараа гадуур зугаалгаар явсан байх ч юмуу,мужын том сонингийн зургийн уралдаанд анги нийтээрээ зураг зурж оролцсон байх ч юмуу,шинэ дуу шүлэг сурч,хайчилбар хийсэн байх ч юмуу,ямар нэг байдлаар яаж ийгээд олон үйл явдлаас хоцроод байгааг анзаарлаа.
Тэгээд бодлоо...
Энэ мэтээрээ бол бага сургуульд ороод,хичээл ном гээд бүх юмнаас хоцрох юм байна,
Тэнгэр, хангай юу ч болж байсан гэсэн аль болох хичээл номондоо таслахгүй явах ёстойг нь одооноос ойлгуулахгүй бол болохгүй юм байна.
Том болоод нэг л мэдэхэд хичээлээс чөлөө авах,амрах,таслахыг жирийн үзэгдэл шиг ойлгодог болчихвол хожим нь харамсаад барахгүй алдаа гаргах ч юм билүү?
Эх хүн юм бол ийм л үед хайр ,халыг зөв тохируулъяa! гэж бодлоо.
2сар гарсаар манай энүүгээр 3ч удаа цас ороод,овоо дараад авсан.
Өчигдөр өглөө ахиухан бороо бас шаагиад авсан.
Өглөөгүүр бороо арай намжаад,шиврээд ирэх үеэр хоёр хүүгээ эртхэн босгоод аажуухан давхисаар цэцэрлэгт хүрлээ.
Гэрээс гарахдаа манай 2 аль хэзээний иш нь нороод зэвэрчихсэн гүзээлзгэнэтэй хуучин зонтокоо(шүхэр)бүлаацалдсаар ,шатаар мацуулсаар цэцэрлэгийн хашаанд орж ирлээ.
Дэргэд нь ирсэн ангийн найзын ээж мэндэлж байхад мэдрэх ч ухаан алга.
Зонтокоо булаацалдсаар...
Би өөрийнхөө том зонткыг өгөвч,заавал гүзээлзгэнэтэйг нь авна гэнэ.
Эгч,дүү хоёр иймэрхүү маягтай өдөр бүр цэцэрлэгрүүгээ ирэх юмдаа.
Японы нэг алдарт шүлэгч (Нэр нь орж ирдэггүйээ)ингэж шүлэглэсэн байдаг.
Амэ ни мо макэзү ( Бороонд ч дийлдэшгүй)
Казэ ни мо макэзү (Салхинд ч дийлдэшгүй)
Энэ 2 минь тийм л хүмүүс болоосой,
コメント
コメントを投稿