スキップしてメイン コンテンツに移動

Үггүй бүжиглэе



Гараа алдлан ,цээжээ тэнийлгээд
Ганцхан чамайгаа угтан золгоод
Оршил,эхлэл,өрнөл,төгсгөлгүй
Огтоос анир шөнийг бүүвэйлж
 Үггүй бүжиглэе,хурууг минь атгаач
 Үнэр анхилуун биеийг чинь түшье
Гагцхүү харц чинь л ярьж
Гагцхүү харц минь л ойлгог

Бодол авхай сэтгэлийг цоожилж
Болзоонд явах хүслийг уявч
Ухаангүй насны хонгор зүрх
Урдын адил чамайг л үгүйлсээр

 Хоргодох сэтгэл хүүхэд мэт дагаж
 Хонгор биеийг балбан дэнсэлнэ
 Хэлэх зүрхгүй,хүсэх эрхгүй
 Хүүхэн заяаг элэглэн баясавч
 Хариу үгийг чинь горидон хүлээхийг л
 Танхил нас минь уучилна гэжүү

Үгүй ээ би тэсэхгүй
Үйлийн үрээ хожим л дэнслэе
Үггүй бүжиглэе,намайг уриач
Үдшийн намуунд ганхан найгая

 Гагцхүү харц чинь л өгүүлж
 Гагцхүү харц минь л уншиг
 Гагцхүү харц чинь л аргадаж
 Гагцхүү харц минь л жаргаг

Алсын далайг гатлаад ирээч
Алиман сар шиг мэлтийн ширтээч
Аанай л жаалхан биенд багтамгүй
Ариухан сэтгэлээр чамайгаа угтъя

 Гэгээ орлоо чи минь яв даа
 Гэргийн чинь сэтгэл сэмрэхийг тэвчихгүй ээ
 Гэгэлзсэн бодлоо нулимстай аргамжиж
 Гэнэхэн хайраа зүүдэндээ л маная.

Үггүй бүжиглэе,надад ойртооч
Үүрдийн дурсамжыг хамтдаа шигтгэе
Хүдэр цээжээ энгэрт минь түрэн
Хайрын тамга уруулаа бэлэглээч

Гагцхүү хайр чинь л үлдэнэ
Гагцхүү харц чинь л үгүйлэгдэнэ

Үггүй бүжиглэе,хайрт минь



2014.9.17.Япон

Дайрий
ラベル:

コメント

コメントを投稿

このブログの人気の投稿

Кавабата Ясүнари- Изүгийн бүжигч охин (Ⅰ)

Зам тахиралдаж,юу юугүй Амазатоогэд ойртсоныг баримжаалах үест борооны хөл хуш модон шигүү ойг цайруулсаар элдэх хурдаар хормойноос нь намайг нэхэн ирлээ. Би хорин настай.Ахлах сургуулын сурагчын дүрэмт малгайг дугтуйлан,хөх цайвар кимоно өмсгөл ,өмд өмсөөд,сурагч ширэн цүнх мөрлөсөн байв.Ганцаараа Изүгийн зүг аян замд гарсанаас дөрөв хоногийн хойно юмдаг.Шюзэнжигийн рашаанд нэг шөнийг төөрүүлж,Югашима рашаанд хоёр хоноглоод,түүнчлэн өндөр өсгийтэй углуургатай модон шаахайтай Амаги өөд өгсөж ирсэн нь энэ билээ.Давхаралдсан уулс болоод хүний мөр гараагүй ой хийгээд гүн хавцал дахь намрын үзэсгэлэнд татагдан байж би нэгэн хүсэлд сэтгэлээ догдлуулан замаар яаравчлан алхална.Төдөлгүй борооны том дуслууд намайг нүдэж эхэллээ.Мушгиран ороосон эгцэм өгсүүр зам өөд гүйж гарав.Арайхийн давааны хойд аман дээрхи цайны газар явж хүрээд тайвшрахтай зэрэгцэн би тэрхүү үүдэнд хөшиж орхив.Горьдлого минь дэндүү амар онож биелсэнд тэр билээ.Тэнд нэгэн урлагийн аяныхан амс хийж байв. Хөшөө шиг зог...
1 件のコメント
цааш унших

Сайхан хангайн буга

Ижий минь их намуухан хоолойтой,дуу цөөтэй,дөлгөөхөн хүнсэн. Найр наадмын дугараанд дуулж гавихгүй ч,эвлэгхэн шиг ганц хоёр дуу дуулчихна. Хоёрдугаар ангид байхад нэг орой зурагтаар <Дуунд дуртай боловоо би>гэдэг дуу явж байна, Надад их таалагдлаа. Ноосон цамц нэхэж суусан ижийгээсээ энэ дууг заагаад өгөч гэж гуйхад ,12хуудастай нимгэн дэвтэр шинээр нээгээд эхний хуудсанд нь үгийг нь бичиж өгөөд хоюулаа ахин дахин дуулж хөгжилтэй нь аргагүй сууж билээ. Нэг өдөр ээж минь надад зохиолын дууны ном худалдаж авчирч өглөө. Эх орон,аав ээж янаг амрагын гээд хуучны өчнөөн сайхан дуу багт сан цагаан хавтастай тэр номон дотор <Сайхан хангайн буга> гэдэг нэгэн сайхан дуу байх юм. Ижийгээсээ ая дангий нь сурч аваад тогтоолоо. Хааяа амандаа аялдаг ч,утга учрыг нь айхтар ухаж ойлголгүй явлаа. 5р ангид орлоо.Сургуулын өвлийн амралтын өмнө нийт 5р ангиудын дунд ардын дууны тэмцээн болох зарыг дуу хөгжимийн багш маань түгээж,,манай ангийнхан би ч дуул,чи ч дуул,юу...
1 件のコメント
цааш унших

ОХИНДОО НОМ УНШИЖ ӨГӨӨРЭЙ

Би 3-4настай л байсан юм боловуу? Ой ухаан дөнгөж эргэн тойрноо бүдэг бадаг мэдэрч эхэлсэн балчирхан үеийн минь мартагдашгүй нэгэн тод дурсамж гэвэл одоо ч хайртай,хамгийн дуртай номтойгоо анх учирсан тэр мөч юм. Аав минь зуны нэг өглөө эрт намайг дагуулаад гэрээс маань холгүй орших томоохон номын дэлгүүр орж,хүүхдийн 2ном авч өглөө. Тавиур дээр эгнэсэн олон номуудаас аль гоё харагдсаныгаа хуруугаараа заахад хамгийн дээд эгнээний багавтар хэмжээний  хүрэн улаан хавтастай,нимгэн,зурагтай ном,цэнхэр хавтастай бас нэг номыг худалдагч эмэгтэй гараа сунган авч өгч байсныг,тэр номоо худалдаж аваад номын дэлгүүрээс баруун тийш хэсэг алхаад байдаг дунд сургуулийн налуу,намхан,чулуун дэнж дээр намайг тэвэрч суугаад уншиж өгч байсныг,аав минь инээж байсныг,сахал нь дагзнаас хатгаж байсныг,цоо шинэ номын хуудаснууд маш гоё үнэртэй байсныг,дээл нь цэнхэр өнгөтэй байсныг ер мартдаггүй юм. Одоо бодоод байхнээ,аав минь л анх номын ертөнцөд намайг хөтлөн оруулжээ. Би өөрөө ном уншиж чадд...
コメントを投稿
цааш унших